Het probleem van de oplossing
De eerste bijeenkomsten overdenkend, komt er een idee in me op over het probleem van de oplossing, ofwel 'fixes that backfire'. Wat wanneer we naar SOL-Nederland kijken als het probleem van een oplossing. SOL-NL is begonnen als een oplossing voor problemen in en met organisaties: het niet of onvoldoende leren in organisaties. Daarbij was de belofte van de Vijfde Discipline, dat het niet weer een 'management fad' zou worden. Eén in de lange rij waarteo ook Total Quality Management bijhoort. Helaas is de LO links en rechts ingehaald door nieuwe 'fads and fallacies in the name of management'. Denk maar eens aan 'business balanced score card', 'kennismanagement', 'competentie management' en wat hebben we nog meer. Het hele denken en doen over organisaties zit in het slop.
Al deze oplossingen werken even en daarna laat hun effectiviteit te wensen over. Vervolgens helopt het weer even en dan weer niet. Klinkt als 'fixes that backfire': we proberen iets te repareren, op korte termijn, maar er is een lange termijn gevolg dat na verloop van tijd de problemen weer de kop op doet steken. We willen wel leren, maar doen het niet. Wat is het probleem dat we proberen op te lossen met 'leren'?
Leren, denk ik dan, is het kiezen uit gedragsalternatieven (eerste orde) veranderen van gedragsalternatieven (tweede orde). Eerst is er actie = - reactie. Daarna er conditioneren: leren als een vorm van veranderen waarbij, na een impuls, steeds hetzelfde gebeurd (= conditioneren, nulde orde leren). Leren is een veranderingsvorm waarbij we, na de impuls, een keuze maken uit een setjes van mogelijkheden, van gedragsalternatieven (eerste orde). Wanneer dat niet het gewenste resultaat geeft, onderzoeken we ons leren en leren leren, veranderen we het keuze pallet (tweede orde).
De meest voorkomende vorm van leren in en door organisaties is eerste orde leren. We ontwikkelen een gedragsalternatief, en wanneer het niet meer werkt, maken we een tweede.
Wellicht ligt hier de verklaring voor het door Senge et al. naar buiten gebrachte 'U-proces'.
Al deze oplossingen werken even en daarna laat hun effectiviteit te wensen over. Vervolgens helopt het weer even en dan weer niet. Klinkt als 'fixes that backfire': we proberen iets te repareren, op korte termijn, maar er is een lange termijn gevolg dat na verloop van tijd de problemen weer de kop op doet steken. We willen wel leren, maar doen het niet. Wat is het probleem dat we proberen op te lossen met 'leren'?
Leren, denk ik dan, is het kiezen uit gedragsalternatieven (eerste orde) veranderen van gedragsalternatieven (tweede orde). Eerst is er actie = - reactie. Daarna er conditioneren: leren als een vorm van veranderen waarbij, na een impuls, steeds hetzelfde gebeurd (= conditioneren, nulde orde leren). Leren is een veranderingsvorm waarbij we, na de impuls, een keuze maken uit een setjes van mogelijkheden, van gedragsalternatieven (eerste orde). Wanneer dat niet het gewenste resultaat geeft, onderzoeken we ons leren en leren leren, veranderen we het keuze pallet (tweede orde).
De meest voorkomende vorm van leren in en door organisaties is eerste orde leren. We ontwikkelen een gedragsalternatief, en wanneer het niet meer werkt, maken we een tweede.
Wellicht ligt hier de verklaring voor het door Senge et al. naar buiten gebrachte 'U-proces'.






